Feb 19

मी उठायचो
ती बसायची
मी हसायचो
ती रुसायची
मी इंग्लिश ऐकायचो
ती मराठी गाणी ऐकायची
मी action पाहायचो
ती DDLJ मध्ये रमायची
मी perfume दिला तर
ती गजरा आन म्हणायची
गजरा हातात दिला तर
केसात माळ म्हणायची
माळता येत नाही म्हणालो की
माझ्यावर चिडायची
वैताग आहे नुसता म्हणालो कि
रड रड रडायची
रात्री मधेच उठून
ती चारोळीचा sms पाठवायची
आणि नेमका त्याच वेळेस
मला एकही ओळ नाही आठवायची
मी blank sms पाठवला कि
ती माझ्यावर जाम चिडायची
आणि मग दुसर्या दिवशी फोन न उचलून
मला दिवसभर पिडायची
त्या दिवशी मग मी
एकटा होऊन राहायचो
आली असेल तिची चारोळी
म्हणून सारखा फोन पाहायचो
दुसर्या दिवशी पहाटेच तिचा फोन
असे काही तरी घडायचे
चुकले रे माझे सख्या
असे म्हणून तिनेच परत रडायचे
अश्या रडा-रडीला
कारणांची कमी नसते
कोणत्या गोष्टीवरून होईल भांडण
याची कधी हमी नसते
— दीप
Tags:
Marathi Kavita,
marathi poems
Feb 17

मन माझे
माकड
भित्र्यांसमोर शूर
शुरांसमोर भेकड
मन माझे माकड
नाही टिकत एका जागी
असलो जरी हावरा
दाखवतो स्वतःला वैरागी
टोपी चढवतो जरीची
आणि हातात घेतो काठी
आहे मी मस्त कलंदर
फक्त हे दाखवण्यासाठी
सजवले स्वतःला कितीही
घेतले जरी राजकुमाराचे सोंग
सत्याच्या आरशासमोर
करता येईना ढोंग
भासवतो जसा बाहेरून
तसा आतून मी नाही
याचे शल्य काही केल्या
मनातून जात नाही
जगा बरोबर करितो
स्वतःची ही फसवणूक
सुख नाही मनाला
फक्त वरवरची हसवणूक
– दीप
०२/०२/२०१०
Tags:
Marathi K,
Marathi Kavita,
marathi poems
Feb 16

जगण्यासाठी पैसे कमवता कमवता,
आता पैसे कमावण्यासाठीच जगायला लागलोय !
सुखांसाठी असतात पैसे विसरून,
पैश्यासाठी सुखं विकायला लागलोय…..!!
– दीप
Tags:
Charoli
Dec 22

तुझं ते पत्र
जपलेलं
पाकिटाच्या आतल्या कप्यात
अलगद लपलेलं
आज तेच काढून पुन्हा एकदा पाहत होतो
अक्षर जरासी पुसट झाली होती
मनात ठळक कोरली असली तरी
आज ती पुसट झालेली अक्षर
गिरवत आहे
प्रत्येक अक्षर किती ग सुबक , नक्षीकामासारखे
देव स्वताच्या कलाकृतीला काय कमी पडू देणार होता
माझ्या ३ पानाच्या पत्राचं ते पत्रोत्तर
आणि ते लिहिताना माझी झालेली तारांबळ
प्रिय, प्राणप्रिय की श्वास झालेली अशी तू
काय लिहणार होतो मी पहिली ओळ
थोडं लिहले कि पान फाडायाचो
कसा लिहिणार होतो १ पानात
मनातलं सगळं काही
१२ पानाचे झालेलं ते पत्र
शेवटी काटून छाटून अडीच पानाचं केल
तरी धाकधूक होतीच मनात
काही राहिला तर नाही
कळेल का मला काय म्हणायचे आहे ते
काळजातल्या भावनांची xerox काढता आली असती तर किती बरे झाले असते
तुझ्या हातात पत्र देताना थरथरलेला हात
आजही तसाच थरथरत आहे
तुझी अक्षरे गिरवताना
तू पत्रोत्तर लिहावस
बाकी मला काहीच नको
असेच काही तरी मागितले होते मी देवाकडे
तुझ ते पत्रोत्तर
२ ओळींचं
किती सुटसुटीत
तशी तू नव्हतीच कधी गुंतागुंतीची
त्या दोन ओळी
माझ्या पत्राच्या उरलेल्या अर्ध्या पानात तू लिहलेल्या
दीप,
मला विसरून जा
पत्रोत्तर हवं, बाकी काही नको
ऐकला होता देवाने माझ
अर्धे पान कमी पडले अजून मला वाटते
माझ्या तीन पानात तीच ती आहे
हे अर्धे पान रिकामे पाहून
तिला पटले नसेल बहुधा
तरी ती अक्षरे गिरवत आहे
ते पत्र वाचत आहे सारखे
एकंच विचार येत आहे मनात
तू पूर्णविराम द्यायचे विसरलीस की….
तुला तो द्यायचा नव्हता
– दीप
दिनांक २२/१२/२००९
Recent Comments